و فردا ما یک بالرین می شویم !

پ.ن : استرس دارم ....

-زمانه قهرمانی تو را به یک ژست بی معنا تبدیل کرده است

-وقتی میهن مردم را می کشد، اسمش دولت است.

-هر وقت جام ها به نام عدالت به هم می خوردند، فریاد یک نفر بلندمی شود.

پ.ن : "ف" می گفت، 88/8/8 باید یه اتفاق  خاص بیفته، برای من افتاد، فهمیدم خیلی خوشبختم ....

دیگه رقص هم درد ما را دوا نمی کند .....

 این پست حذف شد

این روزها به دو چیز حسودی می کنم :

۱- صبر خدا

۲- اعتماد به نفس بعضی ها

چرا دنیا اینقدر بزرگه که هر جاش باشی دلت واسه بفیه دوستات تنگ می شه ؟!!!!

پ.ن : در اینجا جا داره یادی از پدربزرگ خدابیامرز کنیم که می گفت چاره دلتنگی اینه که ....

آیا  ارزشش را  داشتی که بعد از دو سال، یک شب به یاد خاطرات گذشته بیدار باشم و مثل قدیم وبلاگ بنویسم، به یاد دو وبلاگی که دیگر وجود خارجی ندارند، به یاد لیوان های ویسکی که دیگر گلو را نمی سوزانند؟

پ.ن : خداحافظ .....

لعنت به روزی که آرزو تبدیل به خاطره شود

پ.ن : و همه رفتند و دانشگاه دیگه فقط یه ساختمانه! نه جایی که من روزی با غرور واردش شدم و گفتم :" من یک پلی تکنیکی هستم". دیگه دانشگاه یه ساختمان توی خیابان ولیعصر نیست، بلکه خاطرات توی ذهن من است.

و او رفت و خداحافظی نکرد، همانطور که وقتی آمد سلام نکرد ...

پ.ن : سکوت!